ناله به کوه می برد شکوه به ماه می کند

ای مه و مهر روز و شب آینه دار حسن تو

حسن، جمال خویش را در تو نگاه می کند

دل به امید مرهمی کز تو به خسته ای رسد

باد خوشی که می وزد از سر موج باده ات

کوه گران غصه را چون پر کاه می کند

آن که به رسم کجروان سر ز خط تو می کشد