که دشنه هاست در آن آستین خون آلود

برون کشیدم از آن ورطه رخت و سود نداشت

که بر کرانه ی طوفان نمی توان آسود

دلی به دست تو دادیم و این ندانستیم

چه نقش می زند این پیر پرنیان اندیش

که بس گره ز دل و جان سایه بست و گشود