چه نقش می زند این پیر پرنیان اندیش

که بر کرانه ی طوفان نمی توان آسود

دلی به دست تو دادیم و این ندانستیم

که دشنه هاست در آن آستین خون آلود

که بس گره ز دل و جان سایه بست و گشود