نه عجب گر بهراسند ز تیغ سخنم

همه آفاق گرفته ست صدای سخنم

تو ازین طرف نبندی که ببندی دهنم

راست در قصد سر و چشم کج اندازان

آستینی نگرفتم که ببوسم دستی

بوسه گر دست دهد بر قدم دوست زنم

باش تا یوسفم از چاه بر آید بر گاه