راهزن

همه آفاق گرفته ست صدای سخنم

تو ازین طرف نبندی که ببندی دهنم

راست در قصد سر و چشم کج اندازان

نه عجب گر بهراسند ز تیغ سخنم

آستینی نگرفتم که ببوسم دستی

بوسه گر دست دهد بر قدم دوست زنم

باش تا یوسفم از چاه بر آید بر گاه

کاورد روشنی دیده از آن پیرهنم

نتوان عشق فرزانه به افسانه فریفت

من به هیچ آیه و افسون دل ازو برنکنم

نه چراغی ست دل من که به بادی میرد

دم به دم تازه شود آتش عشق گهنم

برس ای موکب نوروز خوش آوازه که باز

زحمت زاغ زمستان ببری از چمنم

سایه! شعرم به دل دوست نشسته ست و خوش است

کاروان برده به منزل، چه غم از راهزنم