کاورد روشنی دیده از آن پیرهنم

آستینی نگرفتم که ببوسم دستی

بوسه گر دست دهد بر قدم دوست زنم

باش تا یوسفم از چاه بر آید بر گاه

نتوان عشق فرزانه به افسانه فریفت

من به هیچ آیه و افسون دل ازو برنکنم

نه چراغی ست دل من که به بادی میرد