زحمت زاغ زمستان ببری از چمنم

نه چراغی ست دل من که به بادی میرد

دم به دم تازه شود آتش عشق گهنم

برس ای موکب نوروز خوش آوازه که باز

سایه! شعرم به دل دوست نشسته ست و خوش است

کاروان برده به منزل، چه غم از راهزنم