که بیانی چو زبان تو ندارد سخنم

پیش ساز تو من از سخر سخن دم نزنم

ره مگردان و نگه دار همین پرده ی راست

تا من از راز سپهرت گرهی باز کنم

صبر کن ای دل غم دیده که چون پیر حزین