بماند آن که به امید راه توشه رود

نگاه کن به نیازی که در نگاه من است

ز دیده پرتو عشق ار برون زند چه کنم

دلی چو آینه دارم همین گناه من است

منم که ذوق جمال تو زاد راه من است

ز سوز سینه ی صاحبدلان مگردان روی

که روشنایی آیینه ات ز آه من است