مرا به مجلس کورام که کرد آینه دار؟

منم که ذوق جمال تو زاد راه من است

ز سوز سینه ی صاحبدلان مگردان روی

که روشنایی آیینه ات ز آه من است

شکست کار من از عقل روسیاه من است

ز نیش مار چه نالم چو دست بردم پیش

خلاف طینت او نیست، اشتباه من است