شکست کار من از عقل روسیاه من است

ز سوز سینه ی صاحبدلان مگردان روی

که روشنایی آیینه ات ز آه من است

مرا به مجلس کورام که کرد آینه دار؟

ز نیش مار چه نالم چو دست بردم پیش

خلاف طینت او نیست، اشتباه من است

گرفت دست دل خون فشان و خندان گفت