ای غم به رخ سایه سرشکی ز صفا باش

چون خال که بر کنج لب یار خوش افتاد

ای نکته تو هم در دهن دوست بجا باش

آیینه ی ما زنگ کدورت نپذیرد

تا زنده دلان داروی دل از تو بجویند

ای شعر دل انگیز همان مهرگیا باش