تا زلف تو را این همه کوتاه ندیدند

از خون شفق خنده گشاید گل خورشید

آن شب شدگان بین که سحرگاه ندیدند

رندان نبریدند دل از دست درازی

آزادگی آموز که مردان شرف مرد

در جلوه ی حسن و هنر و جاده ندیدند

هر گوشه ز گنج ازلی یافت نصیبی