نه چشم و دل که فرومانده در گریبانت

که آب و رنگ بهارت روانه در رگ هاست

مگر ز جان غزل آفریده اند تنت

که طبع تازه پرستم چنین بر او شیداست

که روح شیفته ی آن دو مصرع شیواست

نگاه من ز میانت فرو نمی آید

هزار نکته ی باریک تر ز مو اینجاست