که بلبلان همه زارند و برگ ها زردست

بر آستان تو دل پایمال صد دردست

ببین که دست غمت بر سرم چه آوردست

هوای باغ گل سرخ داشتیم و دریغ

شب است و آینه خواب سپیده می بیند

بیا که روز خوش ما خیال پروردست

دهان غنچه فروبسته ماند در شب باغ