که صبح خنده گشا روی ازو نهان کردست

شب است و آینه خواب سپیده می بیند

بیا که روز خوش ما خیال پروردست

دهان غنچه فروبسته ماند در شب باغ

چه ها که بر سر ما رفت و کس نزد آهی

به مردمی که جهان سخت ناجوانمردست

به سوز دل نفسی آتشین بر آرای عشق