به مردمی که جهان سخت ناجوانمردست

دهان غنچه فروبسته ماند در شب باغ

که صبح خنده گشا روی ازو نهان کردست

چه ها که بر سر ما رفت و کس نزد آهی

به سوز دل نفسی آتشین بر آرای عشق

که سینه ها سیه از روزگار دم سردست

غم تو با دل من پنجه درفکند و رواست