که این دلیر به بازوی آن هماوردست

به سوز دل نفسی آتشین بر آرای عشق

که سینه ها سیه از روزگار دم سردست

غم تو با دل من پنجه درفکند و رواست

دلا منال و ببین هستی یگانه ی عشق

که آسمان و زمین با من و تو همدردست

ز خواب زلف سیاهت چه دم زنم که هنوز