به هر چه می نگرم با دریغ و بدرود است

دگر نگاه مگردان در آسمان کبود

کبوتران تو پر خسته آمدند فرود

شد آن زمان که جهان جمله مژده بود و درود

دریغ عهد شکر خواب و روزگار شباب

چنان گذشت که انگار هر چه بود نبود