چه رفت بر سر آن شهسوار دشت شفق

کز آن پرند نگارین نه تار ماند و نه پود

سخن به سینه ی تنگم نمی زند چنگی

که گور گریه ی خاموش شد سرای سرود

که خون همی چکد از سم این سمند کبود

بود که خرمن خاکسترش به باد رود

چو تنگ شد نفس آتش از تباهی دود