که در روندگی دایم است هستی رود

بود که خرمن خاکسترش به باد رود

چو تنگ شد نفس آتش از تباهی دود

مباد سایه که جانت بماند از رفتار

تو را که گوش دل است و زبان جان خوش باش

که نازکان جهان راست با تو گفت و شنود