دریغ جان فرورفتگان این دریا

سیاه کرد مرا آسمان بی خورشید

هزار سال ز من دور شدستاره ی صبح

ببین کزین شب ظلمت جهان چه خواهد دید

که رفت در سر سودای صید مروارید

نبود در صدفی آن گوهر که می جستیم

صفای اشک تو باد ای خراب گنج امید