که رفت در سر سودای صید مروارید

هزار سال ز من دور شدستاره ی صبح

ببین کزین شب ظلمت جهان چه خواهد دید

دریغ جان فرورفتگان این دریا

نبود در صدفی آن گوهر که می جستیم

صفای اشک تو باد ای خراب گنج امید

ندانم آن که دل و دین ما به سودا داد