سیاه دستی آن ساقی منافق بین

صفای اشک تو باد ای خراب گنج امید

ندانم آن که دل و دین ما به سودا داد

بهای آن چه گرفت و به جای آن چه خرید

که زهر ریخت به جام کسان به جای نبید

سزاست گر برود رود خون ز سینه ی دوست

که برق دشنه ی دشمن ندید و دست پلید