جان تو که ارزانی گر جان بفشانندت

یک عمر غمت خوردم تا در برت آوردم

گر جان بدهند ای غم از من نستانندت

گر دست بیفشانند بر سایه، نمی دانند

چون مشک پراکنده عالم ز تو آکنده

گر نافه نهان داری از بوی بدانندت