چون مشک پراکنده عالم ز تو آکنده

گر جان بدهند ای غم از من نستانندت

گر دست بیفشانند بر سایه، نمی دانند

جان تو که ارزانی گر جان بفشانندت

گر نافه نهان داری از بوی بدانندت