خوشا غمی که ازو شادی جهان من است

هنوز عشق تو امید بخش جان من است

چه شکر گویمت ای هستی یگانه ی عشق

که سوز سینه یخورشید در زبان من است

اگر چه فرصت عمرم ز دست رفت بیا