ولیکن عقل کو آن لحظه دل را

که او عاشق چو من بسیار دارد

چو بگشاید رخان تو دل نگهدار

که بس آتش در آن رخسار دارد

که دل ها را لبش خمار دارد

ز ما کاری مجو چون داده ای می

که می مر مرد را بی کار دارد