که دل ها را لبش خمار دارد

چو بگشاید رخان تو دل نگهدار

که بس آتش در آن رخسار دارد

ولیکن عقل کو آن لحظه دل را

ز ما کاری مجو چون داده ای می

که می مر مرد را بی کار دارد

دلم افتان و خیزان دوش آمد