ای من تو بی من کیستی چون سایه بی من نیستی

بر گریه می خندی و من در گریه می خندانمت

ای زاده ی پندار من پوشیده از دیدار من

چو کودک ناداشته گهواره می جنبانمت

همراه من می ایستی همپای خود می رانمت