نه فغان داشت و نه شیون داشت

گرم می سوخت و می ساخت چو من

مستی خویش همی باخت چو من

گرچه آتش همه شب در تن داشت

گرچه می داد سر خویش به باد

خنده می کرد و به پا می استاد

تا سحر سوختنی چون من داشت