گرچه می داد سر خویش به باد

مستی خویش همی باخت چو من

گرچه آتش همه شب در تن داشت

نه فغان داشت و نه شیون داشت

خنده می کرد و به پا می استاد

تا سحر سوختنی چون من داشت

شب تاریک مرا روشن داشت