گر بسوزند پر و بال مرا

به امید که بسازم در سوز

که خورد غم چو در آیم از پای

خود که گرید چو تهی سازم جای

که خورد هیچ غم حال مرا

شب تنهایی و روز غم من

کیست جز سایه ی من همدم من