که خورد هیچ غم حال مرا

که خورد غم چو در آیم از پای

خود که گرید چو تهی سازم جای

گر بسوزند پر و بال مرا

شب تنهایی و روز غم من

کیست جز سایه ی من همدم من

سایه را وش حکایت ها بود