دلم افتان و خیزان دوش آمد

که دل ها را لبش خمار دارد

ز ما کاری مجو چون داده ای می

که می مر مرد را بی کار دارد

که می مستی او اظهار دارد

دویدم پیش و گفتم باده خوردی

نمی ترسی که عقل انکار دارد