ای تن خسته ی رنجور نزار

تب مگر داشت که هذیان می گفت

کس شنیدی سخن سایه شنفت؟

من شب دوش شنیدم، می گفت

ای به جان آمده از یار و دیار

چند کاهد ز غم و رنج تنت

که تنم کاست ازین کاستنت