می ز هر جام که شد می نوشند

عاشقی نیست به بدنامی تو

دگران از می غفلت مست اند

فارغ از هر چه بلند و پست اند

با بد و نیک جهان می جوشند

نه به مانند تو نازک بین اند

هر کجا هست گلی می چینند