ز خون سیاووش یاد آوریم

نگه کن که راه دلم چون زدند

که این زخمه در پرده ی خون زدند

بیا ساقی آن می که چون بنگریم

به من ده که داغ دلم تازه شد

سر دردمندم پر آوازه شد

از آتش گذشتند با جان پاک