بیا ساقی آن می که دفع گزند

ز نیکان همان طشت خون آوری

ستم بود آن خون فرو ریختن

سزای ستمکاره آویختن

ازو جست فرزانه ی دردمند

به من ده که با داغ و دردم هنوز

سر از جیب غم بر نکردم هنوز