به من ده که با داغ و دردم هنوز

سزای ستمکاره آویختن

بیا ساقی آن می که دفع گزند

ازو جست فرزانه ی دردمند

سر از جیب غم بر نکردم هنوز

دریغ آن گرانمایه سرو جان

که ناگه فرو ریخت چون ارغوان