خویشتن را جدا ز من کردی

زان سیاهی که مختصر گیرند

آمان پر شود چو پر گیرند

ذره انباشتی و تن کردی

تن که بر تن همیشه مشتاق است

جفت جویی ز جفت خود طاق است

رود بودی روان به سیر و سفر