که جای گل از خاک خون می دمد

بهارا بر این دشت گلگون گذر

که گیری ز خون شهیدان خبر

بپرس از شقایق که چون می دمد

تو رفتی و روی چمن زرد شد

دل باغبان تو پر درد شد

گل ارغوان تو بر خاک ریخت