گل ارغوان تو بر خاک ریخت

که جای گل از خاک خون می دمد

تو رفتی و روی چمن زرد شد

دل باغبان تو پر درد شد

پرستو ازین بام ویران گریخت

تو رفتی و آمد زمستان سخت

به سوگ تو گردون سیه کرد رخت