که غلتید بر خاک این رهگذار

بهارا بهل تا بگریم چو ابر

که از دست دل رفت دامان صبر

ندیدی تو آن کودک شیر خوار

ز پستان مادر که خون می چکید

پی شیر می گشت و خون می مکید

ندیدی تو آن نو عروس جوان