که باغ تو در چشم او می شکفت

تو را می ستود، ای بهار شگفت

که باد تو اکنون وزیدن گرفت

درود تو هنگام بدرود گفت

بیا تا مزارش پر از گل کنیم

چنین، یادی از خون بلبل کنیم