می کنم جامه به تن می دوم از خانه برون

چهر برتافته در آینه خاطر من

همچو مهتاب که نتوانیش آورد به چنگ

دور از دست تمنای من و در بر من

می روم در پی او با دل دیوانه خویش

پی آن گم شده می گردم و می آیم باز

خسته وکوفته از گردش روزانه خویش