چو خلوتگاه جان آیی خمش کن

که با عشقت روان ها برنتابد

درون دل نهان نقشیست از تو

که لطفش را نهان ها برنتابد

که آن خلوت زبان ها برنتابد

بدو نیک ار ببینی نیک نبود

از آن بگذر کز آن ها برنتابد