بدو نیک ار ببینی نیک نبود

که لطفش را نهان ها برنتابد

چو خلوتگاه جان آیی خمش کن

که آن خلوت زبان ها برنتابد

از آن بگذر کز آن ها برنتابد

بگو تو نام شمس الدین تبریز

که نامش را نشان ها برنتابد