کورسو می زند و می شود از دیده نهان

می رود ابر و یکی سایه انبوه و سیاه

نرم وخاموش فرو می خزد از گوشه بام

آه دردی ست در آن اختر لرزنده که گاه

وز نهیب نفس تیره شام

می کشد مرغ شباهنگ فغان

آه ای مرغ شباهنگ خموش