زمزمه ای در میان جنگل خفته ست

ابر سیه خیمه زد گرفته و سنگین

بر سر ویرانه های جنگل خاموش

اما شب ها که جز ستاره کسی نیست

خاک نفس می کشد هنوز تو گویی

در نفسش بوی باغ های شکفته ست

سینه این خاک خشک سوخته حاصل